درمان زرد زخم

درمان زرد زخم

زرد زخم یک عفونت پوستی شایع و بسیار مسری است که عمدتا نوزادان و کودکان را درگیر میکند. امپتیگو معمولاً به صورت زخم های قرمز در صورت، به ویژه در اطراف بینی و دهان کودک و روی دست ها و پاها ظاهر می شود. زخم ها ترکیده و پوسته هایی به رنگ عسل ایجاد میکنند.

درمان زرد زخم با آنتی بیوتیک ها به طور کلی برای جلوگیری از انتقال بیماری به دیگران توصیه میشود. قرنطینه کودک بیمار و نرفتن او به مدرسه و ماندن در خانه تا زمانی که بیماری کودک دیگر مسری نباشد بسیار مهم است.

معمولاً ۲۴ ساعت پس از شروع درمان با آنتی بیوتیک امکان انتقال بیماری کاهش میابد.

 

علائم زرد زخم

علائم و نشانه های کلاسیک استیپگو شامل زخم های قرمز است که به سرعت پاره می شود، برای چند روز ترشح خارج می شود و سپس یک پوسته قهوه ای مایل به زرد ایجاد می کند. این زخم ها معمولاً در اطراف بینی و دهان ایجاد می شوند اما با انگشتان، لباس و حوله ها می توانند به سایر مناطق بدن منتقل شوند. خارش و درد به طور کلی خفیف است.

یک شکل کمتر شایع از این اختلال، که به آن زرد زخم تاولی میگویند، با تاول های بزرگتری که روی تنه نوزادان و کودکان کم سن رخ میدهد، دیده میشوند.

نوع جدی تری از زرد زخم، به نام اکتیما، به عمق پوست نفوذ می کند – باعث ایجاد زخم های پر ترشح یا چرکی دردناک می شود که به زخم های عمیق تبدیل میشوند.

 

 

علل ایجاد

آلوده شدن با باکتری بیماری زرد زخم در اثر تماس با زخم های فردی که به آن آلوده شده یا با اشیایی که لمس کرده است – مانند لباس ، ملحفه ، حوله و حتی اسباب بازی

عوامل خطر زرد زخم

عواملی که خطر ابتلا به زرد زخم را افزایش می دهند عبارتند از:

  • سن: ایمپتیگو بیشتر در کودکان ۲ تا ۵ ساله رخ می دهد.
  • محیطهای شلوغ: ایمپتیگو به راحتی در مدارس و مراکز مراقبت از کودکان پخش می شود.
  • هوای گرم و مرطوب: عفونت های ایمپتیگو بیشتر در تابستان دیده می شود.
  • ورزش های خاص: شرکت در ورزش هایی که شامل تماس پوست به پوست مانند فوتبال یا کشتی است، خطر ابتلا به زرد زخم را افزایش می دهد.
  • پوست صدمه دیده: باکتری هایی که باعث از ایجاد این بیماری می شوند اغلب از طریق یک آسیب پوستی کوچک، نیش حشرات یا بثورات پوستی وارد پوست شما می شوند.
  • بزرگسالان و افراد دیابتی یا افراد با سیستم ایمنی ضعیف بیشتر احتمال دارد که دچار اکتیما شوند.

 

عوارض

زرد زخم به طور معمول خطرناک نیست. و زخم در اشکال خفیف عفونت  بهبود می یابد.

برخی از عوارض این بیماری که بندرت دیده می شوند شامل:

  • سلولیت: این عفونت بالقوه جدی بر بافتهای زیر پوست شما تأثیر می گذارد و در نهایت ممکن است به غدد لنفاوی و جریان خون گسترش یابد. سلولیت درمان نشده می تواند به سرعت تهدید کننده زندگی شود.
  • مشکلات کلیوی
  • ایجاد اسکار در جای زخم ها

 

جلوگیری:

تمیز نگه داشتن پوست بهترین راه برای حفظ سلامت آن است. شستن بریدگی ها، خراش ها، گزش حشرات و سایر زخم ها بلافاصله مهم است.

برای جلوگیری از شیوع بیماری به دیگران:

  • مناطق آسیب دیده را به آرامی با صابون ملایم و آب روان بشویید و سپس روی آن را کمی با گاز بپوشانید.
  • لباس ها، پارچه ها و حوله های فرد آلوده را هر روز بشویید و آنها را با دیگران در خانواده خود به اشتراک نگذارید.
  • هنگام استفاده از پماد آنتی بیوتیک دستکش بپوشید و پس از آن دستان خود را کاملا بشویید.
  • ناخن های کودک آلوده را کوتاه کنید.
  • دستها را مرتباً بشویید.
  • کودک خود را در خانه نگه دارید تا زمانی که دکتر شما بگوید مسری نیست.

 

0 پاسخ

پاسخ دهید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
مشارکت رایگان.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *